Psycholog OZSS (teoria).

Odpowiednio usystematyzowane informacje dotyczące zwłaszcza etiologii społecznego nieprzystosowania służą określeniu uwarunkowań składających się na historię życia badanego dziecka. Obok wnikliwej analizy i oceny środowiska rodzinnego jako czynnika społecznego w genezie nieprawidłowego funkcjonowania dziecka, na tym etapie diagnozowania należy zebrać informacje biograficzne o małoletnim, obejmujące najwcześniejsze okresy rozwojowe, a więc:

  • przebieg ciąży i porodu (pod kątem uchwycenia zaburzeń okołoporodowych mogących warunkować dalszy rozwój psychofizyczny nieletniego),
  • kształtowanie się funkcji psychomotorycznych w kolejnych okresach życia; ewentualne opóźnienia lub nieharmonijność rozwoju poszczególnych funkcji mogące wpływać na późniejsze funkcjonowanie szkolne dziecka,
  • stan zdrowia; przebyte choroby, urazy fizyczne, szczególnie w aspekcie ich wpływu na sprawność ośrodkowego układu nerwowego, czyli urazy głowy, różne choroby genetyczne, metaboliczne, endokrynologiczne, wirusowe i bakteryjne infekcje mózgowe, zatrucia (np. lekami, tlenkiem węgla), wrodzone i nabyte defekty fizyczne, sensoryczne i ruchowe mające wpływ na rozwój psychomotoryczny,
  • typ temperamentu, siła procesów pobudzania i hamowania, tempo procesów psychicznych, sposób reagowania w sytuacjach trudnych, ogólny wzór zachowania w sytuacjach społecznych,
  • ewentualne symptomy zaburzeń o charakterze nerwicowym lub symptomy nieprawidłowego rozwoju osobowości dziecka.

Tę część diagnostyki wykonuje psycholog, m.in. w oparciu o przeprowadzony wywiad z rodzicami nieletniego. W uzasadnionych przypadkach wykorzystywane jest badanie i opinia lekarza odpowiedniej specjalności (neurolog, psychiatra).


źródło: Paulina Forma  Akademia Świętokrzyska